Porcelana duńska to ponad 270 lat historii. W 1731 roku w Danii przeprowadzono pierwsze próby uzyskania masy porcelanowej. Próby te okazały się bezskuteczne. Także następne usiłowania w latach 1750-1757 nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. W roku 1756 na wyspie Bornholm Niels Birch odkrywa pokłady koalinu co pozwoliło pomyślnie zakończyć długoletnie poszukiwania.

Pierwszą duńską manufakturę porcelany założono w 1760 roku w Kopenhadze. W latach 1761-1765 manufakturą kierował doświadczony ceramik Louis Fournier, który poznał tajniki wyrobu porcelany w manufakturach Sevres i Vincennes. W Kopenhadze produkowana wówczas była porcelana miękka – zarówno jej skład, jak też dekoracje i modele wzorowano na Sevres. Do głównych wyrobów manufaktury możemy zaliczyć filiżanki, talerze, dzbanki oraz rokokowe wazony.

W roku 1773 Franz Heinrich Muller (następca Fourniera) doszedł do samodzielnego opanowania technologii produkcji twardej porcelany, co zadecydowało o dalszych losach wytwórni, która w 1775 roku zostaje przemianowana na spółkę akcyjną, w której większość udziałów należała do członków rodziny królewskiej. W roku 1779 fabrykę przejęło państwo; otrzymuje ona nazwę „Królewskiej Duńskiej Manufaktury Porcelany”.

Od roku 1780 porcelana jest sprzedawana we własnym sklepie w Kopenhadze. Pod zarządem Mullera manufaktura kopenhaska przeżyła swój najświetniejszy okres. Da najbardziej efektownych wyrobów tego okresu należą duże wazony dekoracyjne oraz serwisy kawowe, serwisy stołowe i figurki. Oprócz bogato zdobionych zastaw dla dworu królewskiego wyrabiano także tańsze komplety na bardziej powszechny użytek. W tym okresie manufaktura zatrudnia oprócz duńskich pracowników, również specjalistów z Berlina.

Jakkolwiek wpływy manufaktur niemieckich były bardzo silne, daje się jednak zauważyć również cechy czysto duńskie. Do najbardziej znanych wyrobów tego okresu możemy zaliczyć serwis zwany „Flora Danica”, który był przez dwanaście lat wykonywany dla rosyjskiej cesarzowej Katarzyny II, która w 1796 roku umiera, nie doczekawszy się jego ukończenia. Postanowiono wówczas przeznaczyć serwis królowi duńskiemu, powiększając go do stuosobowego. Powstało w ten sposób unikalne w skali światowej dzieło, nie mające równego sobie w historii porcelany. Ta przepiękna porcelana przechowywana jest do dnia dzisiejszego w zamku Rosenborg.

Następcą Mullera zostaje w 1802 roku J.G.L. Manthey. Manufaktura przeżyła swój największy kryzys. Produkcja została ograniczona do prawie wyłącznie wyrobu naczyń użytkowych, zaś ambicje artystyczne zanikły. Dopiero dwa lata później sytuacja ulega pewnej poprawie – dyrekcję obejmuje Gustav Friedrik Hetsch. W tym okresie oprócz świeczników i wazonów produkowano również biskwitowe płaskorzeźby i figury, jednakże ten okres nie jest zaliczany do najszczęśliwszych w historii manufaktury.

Po przegranej wojnie, w roku 1867, rząd duński będący w trudnej sytuacji finansowej, sprzedaje manufakturę A.Flackowi. nowy zarządca zachowuje prawa do używania znaku oraz dawnej nazwy wytwórni. Kolejny rozkwit manufaktura kopenhaska przeżywa za czasów następnego właściciela – Filipa Schou. Zaangażowany wówczas na stanowisku kierownika artystycznego Arnold Krog odchodzi od tradycyjnego stylu, nadając porcelanie zupełnie nowego wyrazu.

Krog jako jeden z pierwszych ceramików wykorzystał szerokie możliwości, jakie stworzyła nowo wynaleziona porcelana Segera, charakteryzująca się niższą temperaturą wypalania. Pozwoliło to na wprowadzenie do malowania podszkliwnego nowych barw, które nie wytrzymywały wysokich temperatur. Umiejętność tę Krog doprowadził do perfekcji. Do słynnych dzieł Kroga należy przepiękny wazon ukazujący morze i krążące nad nim mewy.

Innym osiągnięciem Kroga były kolorowe polewy, z których najbardziej charakterystyczną była zieleń w różnych odcieniach, zwana „seladon”. Fabryka kopenhaska produkowała również figurki porcelanowe, między innymi postacie z baśni Andersena, zwierzęta i motywy ludowe. Wyroby kopenhaskie stały się sławne i modne w całej Europie. Wiele ówczesnych manufaktur naśladowało wyroby tej wytwórni – i jeszcze więcej czyni to do dnia dzisiejszego. Porcelana kopenhaska jest najbardziej poszukiwana przez zbieraczy i należy do najdroższych na świecie.

Pod słowem antyki rozumiemy rzeczy stare, wykonane dawno temu. Antyki są świadectwem kultury, okresu, kraju lub regionu w którym powstały. Są wytworem naszej wspaniałej cywilizacji. Musimy przy tym pamiętać, że antykami – czyli zabytkami nie muszą być wyłącznie przedmioty drogie. Mogą być to również rzeczy proste i skromne.

Do grona najbardziej cenionych i poszukiwanych przez kolekcjonerów antyków należą: meble, obrazy, srebra, biżuteria, porcelana, stare lampy, rzeźby, mosiężne kompasy i lunety, książki oraz inne starocie. Zbieranie antyków wymusza na kolekcjonerach zdobywanie coraz szerszej wiedzy na temat ich konserwacji, znajomości materiałów, konstrukcji, zdobnictwa i technik używanych przy wykonywaniu danych przedmiotów.

Dużo szczęścia mają zbieracze przedmiotów wykonanych ze srebra (i posiadających zasobny portfel). W Wielkiej Brytanii zachowało się wiele przepięknych przedmiotów ze srebra, wykonanych w XVII – XVIII wieku. Dzięki bardzo zamożnym nabywcom, wybitnym rzemieślnikom i dobrym dostawom tego kruszcu mamy okazję podziwiać wspaniałe dziedzictwo, które niemal w nienaruszonym stanie przetrwało kryzysy i wojny.

Angielskie srebra już od siedemnastego wieku zaczęto sygnować oficjalnymi znakami, gwarantującymi jakość srebra. Obecnie te znaki są doskonałą wskazówką, która ułatwia kolekcjonerom ustalenie pochodzenia przedmiotu, datę jego wyrobu – a nawet nazwisko jego twórcy.

Bardzo popularne wśród zbieraczy są również meble. Oczywiście do dnia dzisiejszego przetrwały nieliczne egzemplarze mebli średniowiecznych, które możemy podziwiać w zasadzie wyłącznie w zamienionych na muzea zamkach europejskich. Na szczęście późniejsze epoki obfitowały w niezwykle urocze style i pomysłowych twórców.

Popularne wśród kolekcjonerów są meble barokowe i rokoko – z których najbardziej znane tworzył Thomas Chippendale – krzesła, biblioteki, biurka, stoły, ławy, sofy i konsole. Produkowane przez Chippendale meble były wykonywane głównie z drewna mahoniowego, a w późniejszych latach również różnych gatunków drewna egzotycznego.

Kolekcjonerzy interesują się również meblami z okresu klasycyzmu i związanym również z nim klasycyzującym stylem biedermeier, bardzo charakterystycznym dla niemieckiej i austriackiej kultury mieszczańskiej. Styl biedermeier był również popularny na ziemiach polskich, głównie podczas zaboru austriackiego i pruskiego – stąd możemy na wielu giełdach staroci i antyków napotkać tego typu meble. Kolekcjoner zauważy, że najpopularniejszymi meblami tego okresu były proste komody, sekretery, oszklone szafy z witrynami (służące do przechowywania takich przedmiotów jak: srebra i porcelana) i etażerki spełniające te same funkcje.

Pięknymi przedmiotami są również meble pochodzące z okresu historyzmu, które charakteryzowały się powrotem do wzorów egipskich, greckich, rzymskich, średniowiecznych, barokowych, rokokowych i renesansowych. Tego typu meble możemy również spotkać na dobrych targach staroci i antyków.

Oczywiście każdy kolekcjoner musi sobie zdawać sprawę z tego, że w jego ręce może trafić falsyfikat. Podrabianie przedmiotów to nie tylko domena współczesnego świata – fałszowanie jest stare jak świat. Im cenniejsze i popularniejsze były dawne wyroby, tym chętniej je podrabiano. Dlatego kolekcjoner powinien zachować szczególną uwagę, gdyż przeróżne antyki, obrazy, starocie, porcelana i srebra – pomimo iż mają wiele lat, niekoniecznie muszą posiadać równie wielką wartość zarówno kolekcjonerską jak i finansową. Tym niemniej antyki i wszelkie starocie wzbogacą każdą kolekcję i ubarwią wystrój naszego mieszkania.